داستانهای تقریبا کوتاه

آسيه

shorter-story — Sun, 09 Aug 2009 10:23:07 GMT

در را مي‌بندم و در تاريكي سياه، به دنبال كليد برق، دستم را به ديوار مي‌كشم. روشنايي مات و نارنجي‌رنگ لامپ ۱۰۰واتي، زندگي‌ام را روشن مي‌كند. به عادت تمام اين سال‌ها به سوي اتاق آسيه مي‌روم تا سلامتش را خبر گيرم. عرقي سرد به تنم مي‌نشيند. آسيه نيست. به جايش كاغذهايي است سياه از خط بدش. «من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم...»

***

در آن شب سرد نحس، نمي‌دانم چرا از ميان هزاران هزار اسپرم خيره‌سر، آسيه اين قدر سمج بود كه خود را به تخم مادرش رساند. در آن شبي كه غافل از آينده‌اي سياه در آغوش مادر آسيه مي‌جنبيدم، خايه‌هايم آسيه‌اي هديه‌ام مي كرد و من غرق در زيبايي مسحوركننده اين زن، چسبيده و جنبان در آغوش گرمش، هيچ نمي‌دانستم كه روزي آسيه‌اي سزاي عشق‌بازي ممنوعه‌ام خواهد بود.

مادرش بي‌خبر رفت. من ماندم و دختري كه حاصل لغزش يكي از هم آغوشي‌هايم بود. دخترم دوستم نداشت. هميشه سرد بود و عبوس. هر دو در تمام لحظه‌هاي حضور، ساكت و خاموش بوديم. سكوت، صبح روز بلوغش شكست. در تخت‌خواب خون‌آلودش نشسته بود و فرياد مي‌كشيد. سراسيمه وارد اتاقش شدم و ديدمش كه لخت و هراسان، آلتِ آلوده به خونش را نگاه مي‌كرد. چه بدبخت بودم. مجبور بودم دختر لخت و ترسانم را در آغوش بگيرم و آرامش كنم. طولي نكشيد كه با عادت ماهانه‌اش كنار آمد. اما از آن روز ديگر سكوتي نبود. هميشه فرياد بود و جيغ و داد.

هميشه فرياد بود و جيغ و داد. ديوانه بود. زمان كه مي‌گذشت ديوانه‌تر مي‌شد. همه جا پر بود از فحش و تف و شاش. خود را به زجر سپرده بودم. اين تاوان خطاي خودم بود. چه مي‌توانستم بكنم با دختري كه پدرش بودم. قرص‌ها آرامش كردند. شب و روز بي‌حركت روي تختش دراز مي‌كشيد و هذيان مي‌گفت. شب‌ها ساعت‌ها كنارش مي‌نشستم و به هذيانش گوش مي‌دادم. آرام و زمزمه‌وار مي‌گفت «من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم...»

***

در جستجويش تمام كوچه‌ها و خيابان‌ها را مي‌گردم. در پياده‌روي باريك و تاريكي مي‌يابمش. به مرد ژوليده و كثيفي چسبيده و آه و ناله مي‌كند. مرد مي‌جنبد. ديوانه‌وار به سويشان مي‌شتابم و به زور از آغوشِ آواره كارتن‌خواب، بيرونش مي كشم. مرد بيچاره زير لگدهايم ناله‌هاي ترحم‌آميزي سر‌مي‌دهد.

وارد خانه مي‌شويم. هنوز هم آه و ناله مي‌كند. لبخند محوي روي لبانش است. روي تخت مي‌خوابانمش و چشمان اشك‌آلودم را به لبخند محوش مي‌دوزم. ساعت‌ها مي‌گذرد تا آه و ناله‌اش تبديل به هذيان هميشگي‌اش شود. خودكار و كاغذهايش را جمع مي‌كنم و اتاقش را ترك مي‌كنم. تمام خانه باز پر است از هذيانش «من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم. من زيبايم...»

___________

تقديم به دخترم آسيه.

شاش

shorter-story — Tue, 07 Jul 2009 13:17:18 GMT

از فرط خستگي كار روزانه، از روي مبل به زمين مي‌خيزم و دست و پا جدا و دور از هم، آزاد، روي زمين دراز مي‌كشم. چه موهبتي است دراز كشيدن. خون به سرم سرازير مي‌شود و آرامشي لذت‌بخش در درونم آرام مي‌گيرد. صورتي خندان، ابلهانه خندان، و چشماني خيره به سقف و آينده‌نگر. اين چهره لحظه‌هاي لذت و رضايتم است. مي‌چرخم و رو به زمين مي‌كنم. شكل صليب شكسته‌اي مي‌گيرم. از فرش بوي ملايم شاش^۱ مي‌آيد. شاش؟ سرم را بلند مي‌كنم و با دقت يك سگ فرش را مي‌بويم. بوي ملايم و انساني شاش مي‌آيد. يادم نمي‌آيد اينجا شاشيده باشم. يادم نمي‌آيد كسي را اينجا موقع شاشيدن ديده باشم.

كار زنم است؟ حتمن. غير از من و او كه كسي در اين خانه نيست. مي‌آيد و دامنش را بالا مي‌زند و روي فرش مي‌شاشد. كار جالبي به نظر مي‌رسد. من هم بايد امتحانش كنم. شايد هم كار زنم نيست. شايد كار شخص ديگري است. كسي چه مي‌داند؟

_________________

۱. در تركي به شاش مي‌گوييم سودوك. به شير هم مي‌گوييم سود. كسي هست كه اطمينانمان دهد هيچ رابطه‌اي ميان شير و شاش نيست؟ صحنه‌ها در ذهنم زنده مي‌شوند. موقش دوشين شير، گوسفند به درون ظرف پر از شير مي‌شاشد. هر روز صبح كه شير پاستوريزه مي‌نوشم، از خود مي‌پرسم آيا پاستوريزه كردن شير، شاش را هم از بين مي‌برد؟ آيا كسي هست كه اطمينانمان دهد هر روز صبح سودوك نمي‌نوشيم؟

شر

shorter-story — Thu, 25 Jun 2009 18:13:12 GMT

در گذر از كنار پنجره، پرده را كنار مي‌زنم و پيرزني مي‌بينم كه در حياط خانه‌ام مشغول درختكاري است. پنجره را باز مي‌كنم و فرياد مي‌زنم «زنيكه بي‌شعور، با چه حقي تو حياط خونه‌ام درخت مي‌كاري؟» چهره‌اش عبوس مي‌شود. پشت به من مي‌كند و دامن گلدارش را پايين مي‌كشد و باسن چروكيده‌اش را به نمايش مي‌گذارد. «بيا كونمو بخور.» با جديت و تعصب عجيبي به درختكاري‌اش ادامه مي‌دهد. مي‌دانم با هر درختي كه مي‌كارد، قسمتي از حياطم را به نام خودش مي‌كند. از ترس بيل و كلنگش نزديكش نمي‌شوم. هر از چندگاهي فحشي نثارش مي‌كنم و او با كف دستش به باسنش مي‌كوبد. نصف حياطم كه از دست مي‌رود، صبرم تمام مي‌شود. شروع مي‌كنم به پرتاب سنگ‌هايي درشت تا از حياطم دورش كنم. نشانه‌گيري‌ام ناشيانه است. با هر سنگي كه به هدف نمي‌خورد، پوزخندي مي‌زند و با كف دستش به باسنش مي‌كوبد. با جديت و تعصب عجيبي به سنگ‌پراني‌ام ادامه مي‌دهم تا اينكه سنگي به تنش مي‌خورد. براي لحظه‌اي غيب مي‌شود. فكر مي‌كنم از شرش خلاص شده‌ام. اما او با شيشه‌اي پر از بنزين باز مي‌گردد و آن را پاي چند درخت خالي مي‌كند. درخت‌ها در دم مي‌خشكند. با مظلوميت ظالمانه‌اي فرياد مي‌زند «درخت‌هامو از بين برد. اين مرديكه عوضي درخت‌هامو از بين برد.» چند نفري مي‌ريزند و مي‌زنندم. به هوش كه مي‌آيم، خود را بيرون از خانه و حياط محصورم ميابم. درختان تازه‌اي با جديت و تعصب عجيبي از پشت ديوار پيدا مي‌شوند.

مجسمه

shorter-story — Sat, 23 May 2009 18:33:18 GMT

دكتر بی‌هيچ ظرافتي شلوارم را پايين مي‌كشد و آلتم را در دستانش مي‌گيرد. ياد پورنوهايي مي‌افتم كه در آن دكترهاي مرد زنان بيمار را مي‌كنند و دكترهاي زن مردان مريض را مي‌كنانند. ولي اين بار، يك دكتر مرد آلت مرد بيمار سرپا ايستاده‌اي را دردست گرفته است و با بي‌شرمي عجيبي آن را معاينه مي‌كند. مي‌پرسم «آيا بيمه هزينه جراحي را پرداخت خواهد كرد؟» دكتر با جديت عجيبي جواب مي‌دهد «بيمه‌ها هزينه جراحي زيبايي را هيچ وقت نمي‌دهند.»

***

دكتر اين بار ظرافت به خرج مي‌دهد و شلوارم را با ملاطفت پايين مي‌كشد. انگار مجسمه‌سازي با هيجان خود پرده از مجسمه خود برمي‌دارد تا خود نيز از هنر خود و زيبايي مجسمه‌اش يكه خورد. «زيباست.» دكتر با مهرباني خاصي آلتم را نوازش مي‌كند و بوسه‌اي از ماحصل كارش برمي‌دارد.«خيلي زيباست.»

ناخوش

shorter-story — Mon, 18 May 2009 06:27:18 GMT

خانم دكتر با آرامشي تمام مي‌گويدم كه بيمارم. نوع بيماري‌ام را عجولانه جويا مي‌شوم. مي‌گويد كه مطمئن نيست، بايد دوباره آزمايش كند. مي‌خواهدم تا نگران نباشم. از قابل درمان بودن هپاتيت سي اطمينانم مي‌دهد.

هپاتيت سي قابل درمان نيست. يا مي‌ميري و يا كبدت را عوض مي‌كنند آن هم به قيمتي گران، خيلي گران. همان روزي كه با آرامش يك درويش به خانه بازگشتم و اينترنت را به دنبال اطلاعاتي درباره هپاتيت سي گشتم، همه اين‌ها را فهميدم. من مقدر بود كه جوان بميرم. يك ماه را به انتظار مرگ بي‌آنكه كسي را از عمر كوتاه خود خبر دهم، مي‌گذرانم.

دكتر با همان آرامش دكتر مآبانه‌اش مي‌گويدم كه هپاتيت سي ندارم. ولي چيزهاي عجيبي در خون خود دارم كه بايد به طور تخصصي‌تري آزمايش شود. اين چيزهاي عجيب هنوز شناسايي نشده‌اند.

سری داستان‌های ادبی-هنری

shorter-story — Fri, 08 May 2009 19:06:19 GMT

دلیل غیبتم چندان مهم نیست. مهم این است که دوباره برای نوشتن تصمیم قاطع گرفته‌ام. در این مدت به برخی چیزها اندیشیده‌ام. مثلا به اینکه آیا واقعا داستان می‌نویسم؟ من ادعایی در این باب ندارم. این نوشته‌ها صرفا نان‌سنس‌هایی هستند که در ذهن جالبم ساخته و پرداخته شده‌اند. پس مدعیان عرصه داستان‌نویسی لطفا از عنوان این وبلاگ برنیاشوبند چراکه عنوانی تماما دروغین و کذب است. اگر هم احیانا یکی از نوشته‌هایم شبیه داستانی درآمد لطفا همین مدعیان، این لغزش بزرگ را بر من ببخشایند.

نوشتن، تجربه‌ای منحصر به فرد است. و من درون این تجربه، به تجارب لذت‌بخش دیگری نیز می‌پردازم. خلق کلمات و اشتقاق‌های نامعمول یکی از این تجارب است. امیدوارم فرهنگستانیست‌های زبان فارسی این جسارت را بر من ببخشایند. آنها باید بدانند که این نوشته‌ها، صرفا تجربه‌هایی بسیار کوچک و شخصی‌اند و مرا با تجارب بزرگ و مسخره آنها کاری نیست.

در این سه سال با دوستان نان‌سنس‌نویس زیادی آشنا شده‌ام. الحق که بسیاری از کارهای آنها ناب‌تر و نان‌سنس‌تر از کارهای من بوده است. اما من هم نان‌سنس‌های بزرگی خلق کرده‌ام و از این جهت به خود می‌بالم. خوشحالم که دوباره به عرصه نان‌سنس‌نویسی بازگشته‌ام.

در آخر: مرا متهم نکنید که قبیح یا کثیف می‌نویسم. من فقط به مسایلی کاملا انسانی می‌پردازم. اگر کسی علاقه‌مند به این نوشته‌ها نیست، لطفا از خیر خواندنشان بگذرد و خون خودش را کثیف نکند. ان‌شاالله هفته‌ای یکبار به روز خواهم شد و این مطلب را از طریق ای-میل به اطلاع خواهم رساند. اگر می‌خواهید (یا نمی‌خواهید) از طریق ای-میل از به روز شدن وبلاگ باخبر شوید، لطفا در قسمت نظرات وبلاگ آدرس ای-میل و درخواست خود را بنویسید. متشکرم.

بازگشت

shorter-story — Fri, 28 Nov 2008 11:59:18 GMT

از پشت كتاب‌هاي خاك‌گرفته رديف‌شده درون قفسه، كاغذ لوله شده‌اي را برمي‌دارم. اين يادگار از يادرفته دوران كودكي‌ام است. عكس برهنه دختري است. با فوت ناگهاني‌ام، گرد و غباري به هوا برمي‌خيزد. نفسي مي‌كشم و هواي درونم را گِل‌آلود مي‌كنم.

گران خريده بودمش. و بعد، از ترس پدر و مادر سركوبگرم پشت كتاب‌هاي بي‌استفاده كتابخانه قايمش كرده بودم. حالا كه بعد از سال‌ها به خانه خالي از زندگي دوران كودكي‌ام بازگشته‌ام، اشياي پنهان‌شده در گوشه كنار خانه را باز مي‌يابم. هركدامشان، آلوده به ترسي كودكانه‌اند. اين‌ها از شجاعت من نيست كه دوباره روي آفتاب به خود مي‌بينند، از غيبت جاودانه ترس‌آوران است كه دوباره مي‌توانم نوازششان كنم.

عكس را مي‌چسبانم به ديوار اتاقم. اتاق بي‌روح و خاكستري كودكي‌هايم رنگي به خود مي‌گيرد. روي تخت‌خواب كوچك دراز مي‌كشم و محو تماشاي زيبايي تن برهنه دختر مي‌شوم. ساعت‌ها مي‌گذرند تا پلك‌هاي خسته و سنگينم آرام فروافتند.

***

شورت و سينه‌بندي سفيد برايش مي‌كشم. بلوزي آبي و دامني قهوه‌اي مي‌كشم و تن و پاهاي شهوت‌انگيزش را مي‌پوشانم. تركيب هنرمندانه‌اي مي‌شود از عكس و آبرنگ. حالا به ديوار اتاقم، عكس ملبس دختري است كه تنها صورت و دستانش پيداست. يكي از دستانش به زمين تكيه دارد و ديگري ميان پاهايش، روي دامنش قرار دارد. در چهره كج و معوجش حالت عجيبي پيداست. هنگامي كه لخت بود، چهره‌اش حاكي از لذت بود. حالا انگار ناشي از دردي جانفرساست.

به سوي تخت خواب كوچك مي‌روم و رويش دراز مي‌كشم. حالا خواهم توانست خوابی بي‌كابوس داشته باشم. كمي دختر پوشيده را تماشا مي كنم و بعد پلك‌هاي خسته‌ام را فرومي‌بندم.

خواب

shorter-story — Fri, 07 Nov 2008 07:36:09 GMT

ديشب خواب دختر را ديدم. خوشحال مي‌نمود. چند قدم دورتر از من ايستاده بود و مرا نگاه مي‌كرد. دلتنگ آغوشش بودم. خواستم نزديكش شوم و در آغوشش كشم. آن چند قدم، فاصله‌اي ناپيمودني مي‌نمود. تلاشي جانفرسا و نافرجام مي‌كردم براي قدم برداشتن به سويش.

برمي‌خيزم و چاي پررنگي مي‌ريزم. روي مبل كهنه و قديمي‌ام مي‌نشينم و صبورانه سردي چاي داغ را انتظار مي‌كشم. در ذهنم جمله‌اي نقش مي‌بندد. تنها فايده چاي آموختن صبوري است. بعد خاطره‌ها به ذهنم هجوم مي‌آورند تا از تلخي صبر ورزيدن بكاهند. ياد هم‌آغوشي‌هايمان مي‌افتم، آن روياي خوش، همان هنگام كه روي زمين، سخت در هم مي‌آميختيم، مي‌غلتيديم. بوي عطر و عرق بر هوا مي‌خاست. سعي مي‌كرديم از حركات خشونت‌وار سكس بپرهيزيم. به حركات آرام و عاشقانه مي‌پرداختيم. هر از چند گاهي از ذوق شيطنتمان خنده‌اي مي‌كرديم. مادربزرگش در طبقه پايين، در آرامشي سبكسرانه انتظار نوه بيرون از خانه‌اش را مي‌كشيد و ما در سايه‌روشن رويايي اتاق بالاي سرش، لخت و عور، در هم غلتيده بوديم.

دو سالي مي‌شد كه طبقه دوم خانه پيرزن را اجاره كرده بودم. قلب نوه‌اش را هم دو سالي ميشد كه خريده بودم. پيرزن مرا مثل پسرش دوست داشت. بعضي وقتها از خيانتي كه به اعتمادش مي‌كردم شرمسار مي‌شدم. ولي عاشق نوه‌اش بودم. اين حس مبارزي را به من مي‌داد كه آماده مبارزه با هر كس و احساسي است.

آن ديوث را هم در خواب ديدم. هنگامي كه حضورش را فهميدم از تلاش باز ايستادم. او هم خوشحال مي‌نمود. چند قدم دورتر از من ايستاده بود و مرا نگاه مي‌كرد. در آرزوي كشتنش بودم. خواستم نزديكش شوم و چندپاره‌اش كنم. آن چند قدم، فاصله‌اي ناپيمودني مي‌نمود. تلاشي جانفرسا و نافرجام مي‌كردم براي قدم برداشتن به سويش.

چايم سردِ سرد است. تلخ مي‌نوشمش. تلخي چاي با تلخي خاطره‌اي درهم مي‌آميزد. ياد آن نامه‌اي مي‌افتم كه روي همين مبل كهنه و قديمي گذاشته بودش. از عشقش به ديگري، از فرارش با او خبرم مي‌داد. آن دلسردي و دلشكستگي چه تاثير پايداري گذاشت. احساس مستاجري را داشتم كه از خانه‌اي، قلبي بيرون رانده شده بود.

بي‌آنكه در بزند داخل مي‌شود و به سويم مي‌آيد. برمي‌خيزم و جايم را به او مي‌دهم. روي مبل، آرام و پير مي‌نشيند. كنار زانوانش روي زمين مي‌نشينم. با آرامشي مخصوص كهنسالان خم مي‌شود و لبانم را مي‌بوسد. سرم را مي‌گذارم روي زانوانش. با چشمان پير و خاكستري‌اش نگاهم مي‌كند. دستش را بر سرم مي‌كشد. چشمانم را مي‌بندم و خود را به نوازشش مي‌سپارم. و اين پير غمگين چه مادرانه مي‌نوازدم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اینشالله جمعه‌ها بروز خواهد شد.

شاش

shorter-story — Wed, 08 Oct 2008 20:28:18 GMT

- آياق اوسته ايشه‌مه! (1)

نمي‌دانم چگونه فهميده است كه ايستاده مي‌شاشم. خندان مي‌گويم كه نمي‌خواهم مثل دخترها بنشينم و بشاشم، مرد بايد مثل مرد ايستاده بشاشد، نبايد كمر خم كند. صبر مي‌كند تا كارم را تمام كنم و از توالت بيرون بيايم. بعد شروع مي‌كند به حرف زدن در باب فوايد نشسته شاشيدن و مضرات ايستاده شاشيدن. اخم مي‌كنم و سكه‌اي در زير‌گلداني سفيد كثيفش مي‌گذارم. هنگام خروج مي‌فهمم كه گوشه شيشه توالت شكسته است و آفتابه‌چي فضول از آنجا تماشايم مي‌كرده است.

***

هميشه سردش است. براي همين بخاري سرخ سرخ مي‌سوزد و خانه را به تنور تبديل مي‌كند. از سرماي شهر كه وارد گرماي خانه مي‌شوم، احساسي شيشه‌اي تمام وجودم را مي‌گيرد، انگار تَرَكي برمي‌دارم. مي‌آيد بسويم و مي‌بوسدم. مي‌گويم كه چركينم. آرام لختم مي‌كند و روانه حمامم مي‌كند. زير آب گرم مي‌ايستم و چشمانم را مي‌بندم. اعصابم از دست آفتابه‌چي مسجد خرد است. طولي نمي‌كشد كه از راه مي‌رسد؛ لخت، گرم، در آغوشش مي‌كشم. سينه‌هاي برجسته‌اش به سينه‌ام فشرده مي‌شود. آب گرم از ميانمان مي‌گذرد. رانم به شيار نازش كشيده مي‌شود. دستانش را دور گردنم حلقه ميكند و محكم مي‌بوسدم. چشمانمان بسته است. زير آب گرم مشغول گرماييم. از رانم آبي گرمتر سرازير مي‌شود. ميفهمم كه مي‌شاشد. دخترِ فشرده ميان بازوانم آزادانه، ايستاده مي‌شاشد. هر دو احساس خوشي داريم. فكر مي‌كنم هر دو از مخالفان ايستاده شاشيدن متنفريم.

________________________

(1) ايستاده نشاش!

مردمان

shorter-story — Wed, 24 Sep 2008 14:31:18 GMT

مردي پير و رازآلود از خياباني مي‌گذشت؛ به سوي مقصدي نامعلوم، از مبدائي نامعلوم. نمي‌دانم كه بود، چگونه آدمي بود، ولي برجسته بود. آنقدر برجسته كه در ميان آن هزاران آدمي كه از خيابان مي‌گذشتند، نظرم را جلب كرد. مثل كوهي بود كه در ميان دشتي مسطح و پهناور سر برآورده بود. فكر مي‌كنم تمام آن روز، تمام آن صحنه، همه به خاطر او ساخته شده بودند. جالب بود. من از پنجره اتاقي در طبقه هشتم نظاره‌گر گذر هزاران آدمي بودم كه حالا تنها سياهي‌لشگراني به نظرم مي‌آمدند، كساني كه صحنه را پر مي‌كنند و هيچگاه اسمشان در تيتراژ فيلم نمي آيد انگار كه تفاله‌هايي بي‌اهميتند؛ آنها همان دشت مسطح و پهناوري بودند كه حالا كوهي سربه فلك‌كشيده از میانشان در گذر بود. من ايستاده بودم و از آن بالا، از ميان پنجره، فيلمي را تماشا مي‌كردم. قهرماني در گذر بود. طولي نكشيد كه مرد پير و رازآلود از كادر خارج شد و دشتي تماما مسطح و پهناور برجا گذاشت. حالا تنها هزاران آدمي را مي‌ديدم كه كمترين اهميتي برايم نداشتند.